به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در زمستان ۱۳۵۲ خبرنگاری به خانه ییلاقی برژیت (۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ –۲۸ دسامبر ۲۰۲۵) باردو در کوههای ساووآی فرانسه میرود؛ زنی ۳۹ ساله، در اوج شهرت جهانی، اما با زندگی شخصی پر از شکستهای عاطفی. «ب ب» که نسل جوان آن سالها آرزو داشت جای او باشد، در این گفتوگو چهرهای متفاوت از اسطوره اغواگر سینما نشان میدهد: زنی صمیمی، مهماننواز و درعینحال خسته از نقشهایی که زمان و شهرت به او تحمیل کردهاند.
باردو از حسادتش نه به زنان دیگر، بلکه به گذر زمان میگوید؛ از اینکه نبودنِ معشوق، چیزی است که هرگز جبران نمیشود. او خود را در عشق «تسلیمنشدنی» میداند و با صراحت از ازدواجهای نافرجامش سخن میگوید: هر بار با امید آغاز کرده و هر زمان که فهمیده راه اشتباه است، بیدرنگ آن را پایان داده. برای او جاذبه فیزیکی نخستین شرط عشق است، اما رؤیایش رابطهای بیکلام و بیمشاجره است؛ هماهنگی مطلقی که تاکنون نیافته اما به یافتنش ایمان دارد.
باردو از دوپاره بودن زندگیاش میگوید: میان زنِ واقعی، هنرپیشه و اسطورهای که جامعه ساخته است. اسطورهای که آزادیهای ساده را از او گرفته و او را به «متعلق به جامعه» بدل کرده. در نهایت، با طعنه تأکید میکند: ب ب بودن بسیار سختتر از یک بازیگر خوب بودن است.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
